Uzun ve hızlı sokaklarda adımlarım yankı Gece üstüme çöker, lambalar solgun sanki Beton duvarlar konuşur, susar kalabalık İçimde fırtınalar, dışımda sessiz şehir artık Koştum yıllarca peşinden kaybolan hayallerin Rüzgâr gibi geçti yanımdan dost sandıklarımın Bir sigara dumanında dağıldı umutlarım Kaldırım taşlarında saklı bütün anılarım Bu şehir öğretir insana düşmeyi, kalkmayı Bir sokak lambasında sabaha kadar yanmayı Bazen gülmeyi unutup gölgeyle konuşmayı Bazen de tek başına dünyaya kafa tutmayı Uzun yollar önümde, sonu görünmez hâlâ Ay ışığı düşer sessiz, boş kaldırımlara Bir gün belki değişir kader dediğin hikâye Ama bu gece yine ben, sokaklar ve rüzgâr var sadece Adımlarım sert vurur taşlara, ritim gibi Kalbimde eski bir şarkı, yarım kalmış biri gibi Her köşede bir hatıra, her duvarda bir iz Bu şehir beni yazdı kendi karanlık defterine gizli gizli Uzun ve hızlı sokaklarda yürürüm yine Gece biter belki ama dert bitmez içimde Güneş doğsa da bazen karanlık kalır kalpte Ama yine de umut var, bir ışık en dipte.